ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΦΙΛΩΝ ΧΩΡΟΥ ΜΝΗΜΗΣ ΑΝΤΙΔΙΚΤΑΤΟΡΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ
Μνήμη 21ης Απριλίου 1967, 58 χρόνια μετά...
Προβολή της ταινίας 'ΛΟ' του Θανάση Βασιλείου
Δευτέρα 28 Απριλίου 2025, 6.00 μ.μ., στο ΟΛΥΜΠΙΟΝ
Θα ακολουθήσει συζήτηση με τον σκηνοθέτη
Η ταινία προβάλλεται με την ευγενική παραχώρηση
της STUDIOBAUHAUS και του CINEDOC
και την υποστήριξη του ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
Είσοδος ελεύθερη
ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΦΙΛΩΝ ΧΩΡΟΥ ΜΝΗΜΗΣ ΑΝΤΙΔΙΚΤΑΤΟΡΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Μνήμη 21ης Απριλίου 1967
58 χρόνια μετά
ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΟΥ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ, 'ΛΟ'
του Θανάση Βασιλείου
Δευτέρα 28 Απριλίου 2025, 6.00μ.μ., στο ΟΛΥΜΠΙΟΝ
Ο Θανάσης Βασιλείου, σκηνοθέτης και καθηγητής σινεμά στη Γαλλία, στην ταινία του «Λο» - από τον ηπειρώτικο ιδιωματισμό που σημαίνει 'πάψε', 'σταμάτα' -, που έκανε πρεμιέρα στο 27ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης και κέρδισε το Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Σκηνοθέτη, ψάχνοντας τα ίχνη της οικογενειακής του ιστορίας και του πατέρα του, που είχε υπηρετήσει στην ΕΣΑ στο διάστημα 1960-1962, ανακαλύπτει στην πορεία πολύ μεγαλύτερες αλήθειες, όπως το ποιος επωφελείται από την αποσιώπηση της ιστορίας.
''Στην περίπτωση ενός συλλογικού τραύματος, η Ιστορία δεν παρουσιάζεται ως νήμα, αλλά ως δίχτυ. Δηλαδή, κάτι που είναι γεμάτο τρύπες. Το να μη μιλούν οι άνθρωποι είναι ένα πρώτης τάξεως εργαλείο στα χέρια κάθε εξουσίας, πόσο μάλλον μη δημοκρατικής, όπως η χούντα. Οταν υπάρχουν ή έχουν αφεθεί να γίνουν ιστορικά κενά, ανοίγει η πόρτα στην προπαγάνδα. Αυτή είναι και η μεγάλη νίκη των δικτατόρων στην Ελλάδα: ότι με την επιβολή της σιωπής, ουσιαστικά μετέτρεψαν την Ιστορία από νήμα σε δίχτυ, για να είναι όλα θολά, μη προσβάσιμα, έτσι ώστε να μπορέσουν να τα ανακατασκευάσουν.
Οσο κι αν καταστρέψουμε τα αρχεία, τις ιστορικές πηγές συλλογικής ή ατομικής μνήμης, ίχνη πάντα μένουν. Τα ίχνη αυτά μπορεί να είναι όπλο δύναμης για τους ισχυρούς όταν καταφέρνουν ακριβώς να τα αποσαθρώνουν, να τα ξεχαρβαλώνουν, αλλά και το αντίθετο, γιατί είναι εκεί να φανερώσουν εν τέλει την αλήθεια. Το βλέπουμε και σήμερα με τα Τέμπη και την προσπάθεια συγκάλυψης κάθε ίχνους - κι όμως, είναι εκεί όλα'', λέει χαρακτηριστικά σε συνέντευξή του στην ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ (16-302025).
Είσοδος ελεύθερη
Θα ακολουθήσει συζήτηση του κοινού με τον σκηνοθέτη
Η ταινία προβάλλεται με την ευγενική παραχώρηση της
STUDIOBAUHAUS και του CINEDOC
και την υποστήριξη
του ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
Αθήνα 21-4-2025
27ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ (5)
«Λο», ΤΟΥ ΘΑΝΑΣΗ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
Μυστικά του παρελθόντος
Ένας νεαρός άνδρας, έρχεται στο διαμέρισμα της μητέρας του, ένα χρόνο μετά το θάνατό της. Είναι μοναδικός κληρονόμος αλλά σύντομα θα βρεθεί μπροστά στα προβλήματα.
Ο άνδρας αυτός είναι ο σκηνοθέτης Θανάσης Βασιλείου και με αυτήν του την ιδιότητα πιάνει την κάμερα και αρχίζει να κινηματογραφεί τα όσα συμβαίνουν και τα όσα ανακαλύπτει μέσα στο σπίτι των παιδικών του χρόνων. Έτσι προέκυψε ένα πολύ ενδιαφέρον, πολύ “ζωντανό” ντοκιμαντέρ που έχει τον παράξενο τίτλο «Λο» που βλέποντάς την ταινία μαθαίνουμε ότι στην ηπειρώτικη διάλεκτο σημαίνει «Σώπα».
Ο Θανάσης αρχίζει να ψάχνει το διαμέρισμα και μαζί με διάφορους απλήρωτους λογαριασμούς ανακαλύπτει και κάποια στοιχεία από το παρελθόν. Όπως λέει κι ο ίδιος: «(…) Ανακάλυψα χρέη που δεν γνώριζα. Βρήκα λέξεις που προορίζονταν για μένα και αγνοούσα. Διαπίστωσα ψεύδη που με θύμωσαν. Πώς κληρονομούμε τα λάθη των γονιών μας; Πώς αδειάζουμε το σπίτι τους; Έχουμε το δικαίωμα να αποποιηθούμε την κληρονομιά απαλλαγμένοι από το αίσθημα της προδοσίας; (…)»
Όλα αυτά, λοιπόν, τον οδηγούν στο να αναζητήσει τον πατέρα του, ο οποίος είχε χωρίσει από τη μητέρα του και είχε ξαναπαντρευτεί. Έναν πατέρα που ελάχιστα γνώριζε αφού μεγάλωσε ουσιαστικά με τη μητέρα και το δεύτερο άντρα της. Αυτό που έχει ανακαλύψει τον οδηγεί στα χρόνια της δικτατορίας των συνταγματαρχών και στο ρόλο που, κατά τα φαινόμενα, έπαιξε ο πατέρας του. Γιατί αυτό που ανακάλυψε είναι ότι ο πατέρας του υπηρέτησε στην ΕΣΑ!
Μέσα από διάφορα ντοκουμέντα, επιστολές, βιβλία, φωτογραφίες και προσωπική έρευνα ο Θανάσης αναζητά την πραγματικότητα. Μάλιστα αποφάσισε να συναντηθεί με τον πατέρα του. Ψάχνει λοιπόν, βαθιά σε ένα παρελθόν που αντιστέκεται για να κρατήσει τα μυστικά του.
Λένε ότι κανένα σενάριο μυθοπλασίας δεν μπορεί να ξεπεράσει την πραγματικότητα. Και κάπως έτσι συμβαίνει και στο θαυμάσιο αυτό ντοκιμαντέρ, όπου ο Θανάσης Βασιλείου του δίνει ρυθμό και μία υπόγεια ένταση που οδηγεί σιγά σιγά στην αποκάλυψη της αλήθειας. Αλλά ποια είναι η αλήθεια; Τι μυστικά κρύβει το σπίτι που μεγάλωσε;
Χωρίς να το καταλάβει ο θεατής μπλέκεται σε έναν λαβύρινθο αναμνήσεων και γεγονότων που δημιουργούν το μυστήριο. Αυτό που δίνει στην ταινία μια δόση σασπένς και οδηγεί στην ανατροπή όλων των δεδομένων.
Νομίζω ότι ο Βασιλείου ορθώς έπραξε κι άρπαξε την κάμερα μόλις μπήκε στο σπίτι. Κι αυτό αποδεικνύεται εκ του αποτελέσματος. Βέβαια ο ίδιος χειρίστηκε την ιστορία που έπεσε μπροστά στα πόδια του με τον καλύτερο τρόπο, κάνοντας μια ταινία που όχι μόνον βλέπεται ευχάριστα αλλά δημιουργεί και μια σειρά από συναισθήματα. Γιατί δεν είναι μόνον το κεντρικό στόρι με το Θανάση να αναζητά την αλήθεια για τον πατέρα του. Είναι και ο χώρος του σπιτιού ως μνήμη, είναι η αίσθηση της απώλειας, η ευθύνη απέναντι στο παρελθόν που εν προκειμένω έχει τη μορφή της κληρονομιάς. Όλα αυτά μπαίνουν στη σειρά, ο σκηνοθέτης δεν φοβάται να αναμετρηθεί μαζί τους και να φτάσει στην αλήθεια αλλά και να συνεχίσει τη δική του ζωή απαλλαγμένος από τα βάρη του παρελθόντος.
ΣΤΡΑΤΟΣ ΚΕΡΣΑΝΙΔΗΣ
(δημοσιεύτηκε στη διαδικτυακή έκδοση της ΕΠΟΧΗΣ)
Σύμφωνα με σημερινό δημοσίευμα της ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ και με καταγγελία του 'Δικτύου Ελεύθερων Φαντάρων Σπάρτακος' - που μέχρι στιγμής δεν έχουν διαψευστεί από το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας - ανήμερα της αποφράδος επετείου της 21ης Απριλίου 1967, ακροδεξιοί αξιωματικοί γιόρτασαν το πραξικόπημα σε τρία στρατόπεδα της Βόρειας Ελλάδας - γνωστά από ανάλογες συνάξεις και τα προηγούμενα χρόνια. Συγκεκριμένα, το απόγευμα της 21ης Απριλίου, ακροδεξιά στελέχη της 194 MLRS Πυροβολικού, που εδρεύει στον Λαγκαδά, με ύμνους και φασιστικά άσματα που ακούγονταν από τα κινητά τους πανηγύρισαν την 58η επέτειο της δικτατορίας, ενώ χτες το βράδυ θα συνέχιζαν το γλέντι τους σε ταβέρνα της Πυλαίας. Σύμφωνα με τις καταγγελίες του Δικτύου υπάρχει στην 1η Στρατιά ένα 'τρίγωνο' από αξιωματικούς θιασώτες της χούντας, μεταξύ της 194 MLRS, της 193 MLRS (στην Ελευθερούπολη Καβάλας) και του στρατοπέδου Νταλίπη (Μεραρχία Υποστήριξης Τεθωρακισμένων) στη Θεσσαλονίκη, οι οποίοι κάθε χρόνο, ανήμερα της 21ης Απριλίου, ανταλλάσσουν την ευχή "η επόμενη επέτειος να μας βρει μαζί!"». Η αποθράσυνση των νοσταλγών της χούντας μέσα στον στρατό αποδίδεται στην ανοχή που επιδεικνύει απέναντί τους η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία. Παρά τις επανειλημμένες καταγγελίες, οι επικεφαλής του Γ'Σ.Σ. και της 1ης Στρατιάς δεν λαμβάνουν κανένα μέτρο εναντίον τους. Να θυμίσουμε επίσης τα προσβλητικά συνθήματα σε βάρος γειτονικής χώρας από σπουδαστές των Στρατιωτικών Σχολών του Πολεμικού Ναυτικού αλλά και της Ε΄ Μοίρας Καταδρομών στη Δράμα, στην Στρατιωτική Παρέλαση της 25ης Μαρτίου. Παρά τις υπουργικές δεσμεύσεις ότι θα αποτάσσονταν οι πρωταγωνιστές και θα τους επιβάλονταν αυστηρές ποινές, τους στέρησαν μόνο την έξοδο για μερικές μέρες! Εξάλλου, υπουργός της κυβέρνησης είχε δηλώσει δημόσια ότι 'έτσι θέλουμε τους στρατιωτικούς και τον Στρατό' (!) 58 χρόνια από το πραξικόπημα των συνταγματαρχών και 51 από την κατάρρευση της χούντας, ηχούν ως 'τραγική ειρωνεία' οι τιμητικές αναφορές για τους αγωνιστές της αντιδικτατορικής αντίστασης και οι ηχηρές δηλώσεις για την 'αποκατάσταση' της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, όταν το ζήτημα του εκδημοκρατισμού των δομών κα της διαπαιδαγώγησης του στρατού παραμένει γράμμα κενό περιεχομένου. Ρωτάμε τον κ. Υπουργό Εθνικής Άμυνας αν θα εξακολουθήσει το καθεστώς ατιμωρησίας και το 'κουκούλωμα' των νοσταλγών της χούντας στις τάξεις του στρατού. Το κύρος του στρατού δεν προστατεύεται με την αποσιώπηση της δράσης τους αλλά με την αποκάλυψη και την παραδειγματική τιμωρία τους.
Αθήνα 23-4-2025